پروتز سینه و علائم عفونت بعد از جراحی
پروتز سینه، ماموپلاستی، یک روش جراحی رایج است که برای بزرگ کردن سینه، اصلاح عدم تقارن یا بازسازی پس از ماستکتومی استفاده می شود. در سال ۲۰۱۹، در ایالات متحده، بیش از ۲۹۰۰۰۰ جراحی انجام شد. این رقم نشان دهنده افزایش ۳۷ درصدی نسبت به سال ۲۰۰۰ است. پروتز سینه هم برای بزرگ کردن سینه، همانطور که در بالا ذکر شد، و هم در زنانی که برای سرطان سینه یا برای کاهش خطر ماستکتومی شده اند، به عنوان بخشی از بازسازی سینه انجام می شود.
امروزه ایمپلنت های سیلیکونی نوعی ایمپلنت هستند که بیشتر جراحان از آن استفاده می کنند. پروتز سینه پر شده با نمک در گذشته، پروتزهای اصلی مورد استفاده برای بزرگ کردن سینه بودند. اگرچه ایمپلنت های ژل سیلیکون ظاهر و احساس طبیعی تری را ارائه می دهند، نگرانی های بی اساس در مورد خطر بیماریهای مرتبط با ایمپلنت های سیلیکونی منجر به توقف استفاده از آنها در ایالات متحده در سال ۱۹۹۲ شد. البته این موضوع در نوامبر ۲۰۰۶ پس از مطالعات بیشتر لغو شد. نتیجه گیری مشخص کرد که که ایمپلنت های ژل سیلیکونی، بیماران را در معرض خطر قابل اثباتی برای بافتها یا بیماری روماتولوژیک قرار نمی دهد. (به “بازسازی و بزرگ کردن سینه مبتنی بر ایمپلنت” مراجعه کنید.)
اصول کلی عفونت پروتز سینه
عفونت های پروتز سینه شامل یک تعامل پیچیده بین بیمار، پروتز کورد استفاده و باکتری های عامل عفونت است.حداقل دو عامل در این افزایش خطر نقش دارند: اجسام خارجی که میکروسیرکولاسیون ندارند. آنها هم برای دفاع میزبان و هم برای تحویل آنتیبیوتیکها ضروری هستند، دیگری، تعامل نوتروفیلها با جسم خارجی میتواند باعث ایجاد نقص نوتروفیلی شود. ممکن است حساسیت به عفونت را افزایش دهد.
باکتری های چسبنده تکثیر می شوند و اگزوپلی ساکاریدها را ایجاد می کنند که به نام گلیکوکالیکس نیز شناخته می شود. در نهایت، میکروکلونیهای باکتریهای محصور در گلیکوکالیکس با هم ترکیب میشوند و ساختاری به نام بیوفیلم را تشکیل میدهند.
اکثر عفونتهای انواع پروتز سینه توسط میکروارگانیسم هایی ایجاد می شود که در بیوفیلمهایی مانند استافیلوکوکهای کواگولاز منفی (مانند استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس) و استافیلوکوکوس اورئوس رشد می کنند. میکروکلونیهای باکتری در بیوفیلمها، ساختار پیچیدهای را با ارتباطات درونی با یکدیگر، تشکیل میدهند که تشکیل بیوفیلم را موجب میشود.
نشانههای عفونت در پروتز سینه
عفونت های پروتز سینه، معمولاً به صورت دو وجهی ظاهر می شوند: در طول دوره حاد پس از عمل (شش روز تا شش هفته پس از جراحی) یا با شروع دیررس (بیش از شش ماه پس از جراحی). در یک مطالعه مرکزی روی ۱۴۷۳ بیمار مبتلا به سرطان پستان که تحت ماستکتومی و بازسازی فوری سینه مبتنی بر پروتز سینه یا قرار دادن گشادکننده بافت قرار گرفتند، زمان متوسط بین جراحی و عفونت ۷۰ روز بود.
عفونت های زودرس پروتز سینه معمولاً با تب، درد سینه، اریتمی و مایع چرکی یا تخلیه در محل برش همراه است. با این حال، برخی از بیماران، علائم و نشانههای سیستمیک عفونت را در زمانی نشان میدهند که در محل جراحی اولیه، شواهد کمی از عفونت وجود دارد و یا اصلاً وجود ندارد. به عنوان مثال، سندرم شوک سمی یک عارضه نادر در اوایل دوره پس از عمل است. این عفونت ناشی از عفونت استافیلوکوکوس اورئوس است که معمولاً در طی جراحی به وجود میآید. علائم در بیماران مبتلا به سندرم شوک سمی ممکن است از ۱۲ تا ۲۴ ساعت پس از جراحی شروع شود، اما زمان متوسط آن چهار روز پس از جراحی است. با وجود عفونت شدید، محل جراحی به طور معمول نه التهاب و نه چرکی را نشان می دهد. (به “سندرم شوک سمی استافیلوکوک” مراجعه کنید.)
- عفونتهای حاد معمولاً با درد مزمن، تخلیه مداوم مایع سروزی یا چرکی، عدم بهبود یا بهبود بخشی از برش، ظاهر میشوند.
- عفونتهای دیررس، چند ماه یا پس از سالها از پروتز سینه، بوجود میآیند و اگرچه بسیار نادر هستند و معمولاً ناشی از باکتریمی ثانویه به دلیل کانون عفونت در محل دیگری از بدن یا یک روش تهاجمی هستند. درمان زودهنگام هر عفونت بالقوه شدید باکتریایی ممکن است این خطر را محدود کند.
درمان عفونت پروتز سینه
درمان اولیه عفونت های ایمپلنت سینه درمان آنتی بیوتیکی است. در بیماران مبتلا به عفونتهای عمیق، مداخله جراحی، از جمله برداشتن پروتز سینه، اغلب ضروری است.
بررسی سیستماتیک مطالعات مشاهده ای شامل ۱۰۴۴ بیمار موارد زیر را نشان داد:
- بیست و نه درصد از بیماران عفونت خفیف(یعنی گرمی، تورم، سلولیت) داشتند و منحصراً با آنتی بیوتیک درمان می شدند. از این تعداد، ۸۱ درصد، بدون مداخله جراحی با موفقیت درمان شدند.
- سی و نه درصد تحت جایگزینی پروتز سینه قرار گرفتند که ۸۵ درصد آنها، بدون عود عفونت با موفقیت درمان شدند.